و دعا كننده با ندا و فرياد ، إله خويش و قبلة الحاجات همهء موجودات را مىخواند ولى از مسئول عنه و مطلوب خود دم نمىزند و اظهار نمىكند كه نيازش از آستان حضرت إله و قبلة الحوائج چيست ، و انگار با دم بستن از اظهار حاجات بعد از ترنّم به « الهى » با ندا وجدآميز مىخواهد بگويد كه مسئول عنه من ، پيش تو اى قبله حاجات روشن است و آن اين است كه من از « إله » إله مىخواهم و نه غير او ، من از « إله من » مىخواهم كه مرا مظهر الهيّت خود گرداند كه براى همينم آفريده و مرا آفريده كه خليفه و مظهر وى شوم . حضرت سيد المشايخ استادنا الاجل و والدنا المكمّل الاكمل الامام الخمينى قدّس سرّه را مىديدم كه در سجده آخر صلوات بعد از ذكر سجده ، غالبا با ندا به اين دو اسم مبارك الهى : « يا كريم و يا لطيف » بسنده مىكردند و از مسئول عنه و مطلوب خويش دم نمىزدند و مىانگارم كه آن اسوهء حسنه و امام معرفت و سياست ، از دم بستن از اظهار حاجت بعد از ترنّم به اين دو نام شريف الهى با نداء آميخته به وجد با زبان حال مىگويد كه مسئلتم از « كريم و لطيف » كريم و لطيف است و مسئول عنه من همانا متحقق گرديدن به اين اسماى الهى است و نه غير آن ، و بدين وسيله ادب محضر ربوبى را مراعات مىكنند . ادب توحيدى و از اين باب است ماجراى دعاى حضرت شيخ الانبيا نوح - على نبينا و آله و عليه السّلام - براى پسرش كه قرآن مجيد حكايت